20 წუთის შემდეგ ვფიქრობდი, ოჯახთან ერთად ცხოვრება სჯობს თუ მარტო… ბავშვობიდან მიმაჩნია, რომ 18-19 წლის ადამიანი ცალკე საცხოვრებლად უნდა გადავიდეს. არა, ოჯახის მიტოვება და გაქცევა არ იგულისხმება, უბრალოდ, უნდა ისწავლოს დამოუკიდებლად არსებობა: აღარ შეაწუხოს მშობლები სწავლისა და კომუნალური  გადასახადებით, ტანსაცმელსა და საკვებზე გაწეული ხარჯებით, ან, თუნდაც, აუტანელი ხასიათით. :დ

მაშინ ხარ მაგარი, როცა მამიკოს, ან თუნდაც, დედიკოს, ან, ზოგადად, სხვისი ფულის გამოყენების გარეშე მიაღწევ შენს საკუთარ მიზნებს.

თუმცა არსებობს რამდენიმე არამატერიალური სიკეთე, რაც სხვა სახლში გადასვლის შემთხვევაში არ გექნება. როცა ოჯახთან ერთად ცხოვრობ:

• ყოველ დღე თბილ გარემოში სადილობ/ვახშმობ;
• თუ წამოწექი და ჩაგეძინა, აუცილებლად მოგაფარებენ პლედს;
• ავადმყოფობის შემთხვევაში ოჯახის ყველა წევრი იზრუნებს შენზე;
• შეგიძლია თქვა ისეთი ხუმრობები, რომლებიც სასაცილო არაა – გაიღიმებენ მაინც და თავს უხერხულად არ იგრძნობ;
• თუ ღამით კოშმარმა გამოგაღვიძა, გააღვიძებ მათაც და ჩაგეხუტებიან;
• როცა შუქი ჩაქრება, ძველ ამბებს გაიხსენებთ და თუ დენი მალევე მოვა, გული დაგწყდება. ეს კარგია;
• შაბათ-კვირას დედას ან მამას მიეხმარები საოჯახო საქმეებში და დღის ბოლოს, ძილის წინ, გაგეღიმება.

[თუ ახლა თავში მოგივიდა ისეთი ოჯახური პოზიტივი, რომელიც ზემოთ არ წაგიკითხავს, კომენტარებში დაწერე. ვფიქრობ, რომ ეს სია უფრო გრძელი უნდა იყოს]

სამაგიეროდ, მარტო ცხოვებისას შეგიძლია, რომ მთელი სახლის კედლები საყვარელი სიმღერების ტექსტების ფრაგმენტების შავ-თეთრი პრინტებით დაფარო და დაუმატო ფერადი შტრიხებიც [ჩემ შემთხვევაში, ნეონის]; საერთოდ არ დაკიდო ჭაღი და მეტიც, ნათურასთან შეერთებული სადენი შენს სიმაღლემდე ჩამოაგრძელო. :დ

ეს ცხოვრება ერთი დიდი დილემაა.

კი – როცა ტირილი ვერაფერს ცვლის და მაინც გეტირება, ე.ი. ჯერ ისევ ბავშვი ხარ.

არა – თუ რეალისტი ხარ, ე.ი. არაფერი იქნება კარგად. არც უკეთესად.

კი – თუ არაფერი გეტყობა აგონიის, ე.ი. მაგარი გოგო ხარ.

არა – როცა სულელურ წინადადებებს იყენებ სიჩუმის წინაამღდეგ, ე.ი. არაფერი დამთავრებულა. არც დაწყებულა.

კი – თუ ამ ყველაფრის წაშლამდე ერთი წამია, ე.ი. დარჩა სადღაც რაღაც რაციონალური.

არა – თუ ამ ყველაფრის გამოქვეყნებამდე ერთი წამია, ე.ი. არ ყოფილა დრამატიზმი ბოლომდე დამარცხებული.

ისე, ერთი წამია გაჩერებამდეც, მაგრამ გაჩერება არ შეიძლება. და რაც არ შეიძლება, მართლა არ შეიძლება.

არ მიყვარს ძილი – როცა გძინავს, 99.9%-ით მკვდარი ხარ. მაგრამ ამაღამ “არდაძინებაც” ხომ გაჩერებაა.

Kaena

იფიქრე Kaena-ზე. შენნაირია. და ღრმად ჩაისუნთქე.

The light is in your hand. The truth is in your head.

Run, run, Kaena, გაჩერება არ შეიძლება.

აი, ისევ დაღამდა და ისევ დავიძინებ და ისევ გათენდება. ოღონდ მართლა.

[ ვიცი, ამ ყველაფრის დაწერა სტატუსადაც შეიძლებოდა fb-ზე, მაგრამ it's more than a status. ]

1.
არ უყვარს, როცა თავისით ეღვიძება. ისიც კი უკეთესი იქნებოდა, მაღვიძარას აუტანელი ხმის გამო რომ გაეხილა თვალები. საბანი გადაიხადა, ფეხებს გადახედა და ადგა. ლოგინში წოლა არ მოსწონს და რომ არა ძილი, არც არასდროს გაეკარებოდა საწოლს. სახლში მარტო ყოფნაც ეზიზღება.

უნიტაზი, კბილის ჯაგრისი, სარკე, სავარცხელი, ყავა, ტანსაცმელი. მზადაა.

მობილური, გასაღები, კარი. დღეს საკონდიტროში ფუნთუშებს იყიდის და საღამოს რძეს დალევს. “ეს მაისური ძალიან მიხდება”.

წითელი ღილაკი, ლიფტი მალე მოვა.

ლიფტზე სწრაფად მესიჯი მოდის. “ალბათ ისაა”. აკანკალებული თითები შარვლის ჯიბიდან მობილურის ამოღებას ცდილობენ. ერთი წამიც და წაიკითხავს. ეკრანი. ლიფტის კარი იღება. ის მესიჯს ხსნის, თან ნაბიჯს დგამს და…

ეს ხომ ძველი კორპუსია. ლიფტმა აურია -კაბინა არ ამოსულა, კარი კი გაიღო.

ხმაური. მესიჯის წაკითხვა ვერ მოასწრო. ჰმ, იქნებ “ის” არ სწერდა და, უბრალოდ, ეს იყო შეტყობინება ბილაინისგან -”გადმოდით ნათელ ფერებში“. მაგრამ, რაღა აზრი აქვს.

2.

41 წლის მიხვდა, რომ მილიონს ვეღარ იშოვიდა. გამდიდრება, როგორც ყველა სხვა სიმარტივე, ძალიან რთული აღმოჩნდა. მაგრამ მაინც არ დანებდა, ანუ დაიწყო  ყოველ კვირას ლოტოს ბილეთის ყიდვა. სჯეროდა, ერთხელაც ჯეკპოტს მოიგებდა და მერე ყველაფერი შეიცვლებოდა. სხვა მოთამაშეებისგან განსხვავდებოდა – ყოველთვის ერთსა და იმავე რიცხვებს ირჩევდა. და არასდროს კარგავდა მოგების იმედს.

როცა 54 წლის გახდა და დაბადების დღე ღარიბულად, უშამპანიუროდ აღნიშნა, დაიფიცა, რომ ლოტოს ბილეთს აღარასდროს იყიდდა.

ფიცის გატეხვა არ შეიძლება და რაც არ შეიძლება, მართლა არ შეიძლება.

სამი დღის შემდეგ გათამაშებაში ყველა ის რიცხვი ამოვიდა, რომელსაც მთელი 13 წლის განმავლობაში ირჩევდა. მას  ბილეთი არ ჰქონდა და როგორც ამას ჩვეულებრივი ადამიანები იტყოდნენ,  გული გაუსკდა.

ჯეკპოტი – 146 მილიონი – ჯერაც გასათამაშებელია. და ალბათ კიდევ დაემატება მილიონები.

3.

მუცელი 5-ჯერ მოეშალა. ცხოვრებაში ერთადერთი რამ უნდა – ამჯერად მაინც გადარჩეს ბავშვი. უკვე 6 თვის ფეხმძიმეა. მისმა ქმარმა იცის, რომ შეიძლება ყოველ წამს დაენგრეთ ოცნება. ისიც იცის, რასაც გააკეთებს – კიდევ ერთხელ წავა ძმაკაცებთან და დალევს იქამდე, სანამ არ გაითიშება.

მე-7 თვე. ტკივილი. საავადმყოფო. ტკივილი. ბავშვი. ტკივილი. ცოცხალი ბავშვი. ინკუბატორი. ოცნება ასრულდა, მაგრამ მათი შვილი ვერასდროს გაივლის ფეხზე.

ქმარი კიდევ ერთხელ მიდის ძმაკაცებთან და სვამს იქამდე, სანამ არ გაითიშება.

Life is a mystery

მოკლედ, ყველაფერს დავწერ.

1. ვიღაც ბავშვი მასთან “ლაპარაკისას” ძალიან უზრდელი ყოფილა. და ამ მანდატურმაც, იმის მაგივრად, რომ ეს ჩვენთვის გადმოეცა ისეთი სიტყვებით, როგორიცაა “გინება”, “უცენზურო”, პირდაპირ თქვა:

“იმ ბიჭმა, ჩემი დედა მოვ**ანო“

კლასში ყველა დავიძაბეთ. გადავხედე ბავშვებს და გადმომხედეს ბავშვებმა. წესით მანდატურიც უნდა მიმხვდარიყო ჩვენს რეაქციაზე, რომ მისი სიტყვები არაადეკვატურად მივიჩნიეთ.

2. ერთი ბიჭი თურმე სიმართლეს არ ამბობდა, მაგრამ როცა სკოლაში მისი მშობელი მივიდა [თუ რაღაც ამდაგვარი], ყველაფერი აღიარა. მანდატურმა კი გვითხრა ასე:

“გაგიხარია, ქურდობას აწვებოდა და მაშინვე გაბოზდა“

კლასში ყველა დავიძაბეთ. გადავხედე ბავშვებს და გადმომხედეს ბავშვებმა. წესით მანდატურიც უნდა მიმხვდარიყო ჩვენს რეაქციაზე, რომ მისი სიტყვები არაადეკვატურად მივიჩნიეთ. მეორედ.

3. მოემზადეთ კატასტროფისთვის. პროტესტის გამოსახატავად ერთ ბიჭს პატრულის მანქანაზე მოუშარდავს. მაგრამ, თუ მანდატურს ჰკითხავთ:

“ამოიღო და პირდაპირ პატრულის მანქანას მიაფსა“

კლასში ყველა დავიძაბეთ. გადავხედე ბავშვებს და გადმომხედეს ბავშვებმა. წესით მანდატურიც უნდა მიმხვდარიყო ჩვენს რეაქციაზე, რომ მისი სიტყვები არაადეკვატურად მივიჩნიეთ. უკვე მესამედ.

საბედნიეროდ, ზარიც დაირეკა.

ასე შეურაცხყოფილად თავი არასდროს მიგრძვნია. არც ჩემს კლასელებს.

ასეთი ლექსიკით არც ერთ კაცს არ ულაპარაკია ჩემ წინაშე. არც ჩემი კლასელების წინაშე.

რა ჰქვია ამ ყველაფერს?

მე არ მეცინება. ეს არაა სასაცილო. სერიოზულია, ძალიან. და მინდა, რომ ვინმე “ისეთმა” წაიკითხოს.

როცა ტოკიოში ღამდება, სინამდვილეში თენდება. თენდება, იმიტომ რომ ყველაფერი კაშკაშებს; თენდება, იმიტომ რომ მეგაპოლისი იმაზე ბევრად მიმზიდველია, ვიდრე დღისით იყო;

ტოკიო იღვიძებს

თენდება, იმიტომ რომ ნეონი იწყებს ჯადოქრობას – იპყრობს ყველას ყურადღებას, ანუ მბრძანებლობს. ამ დროს ტოკიოში ქაოსურად მოძრაობენ ადამიანები, ავტომობილები და, რა თქმა უნდა, რობოტები. <3 მათ ნეონის ძალა მართავს.

ნეონი ღამის ცხოვრების საწყისია

ნეონის ელვარება ყველას ითრევს – შეუძლებელია, რომ დაიძინო.

ის ყველგანაა.

ის ყველასთვისაა.

ის ყველასია.

ნეონი - ასფალტზეც

ნეონი კაცობრიობის ყველაზე ლამაზი მიღწევა და ჩემი ენერჯაიზერია.

მე აუცილებლად გავივლი აქ

ამიტომ, სანამ ტოკიოს ვესტუმრები, ყოველთვის, როცა ჩემი ნეონის ნათურა არ აღმოჩნდება საკმარისი განწყობისთვის და უფრო მეტიც – ოცნებებისთვის, ამ კლიპს ჩავრთავ და ვუყურებ:

P.S. მე “კონტაქტის” გვერდიც ნეონის მაქვს! კიდევ ერთი რამ მექნება ნეონის, მაგრამ არაა რეკომენდებული, რომ 17 წლის გოგომ პოსტი ტრაგიკულად დაამთავროს.

P.P.S. და იქნებ შვილსაც ნეონი დავარქვა?!

<3

1. თუ 10 წელი წესს არღვევდნენ, რატომ არღვევდნენ?

2. თუ 10 წლის განმავლობაში გამომქონდა წიგნები და წესს არ არღვევდნენ, ახლა რატომ აღარ მატანენ?

3. თუ 10 წელი უვნებლად ვაბარებდი ყველა წიგნს, ახლა რაღატომ უნდა დავუტოვო ბიბლიოთეკარებს პირადობის მოწმობა “მძევლად”?

პირადობის მოწმობას, რა თქმა უნდა, ვერ დავტოვებ ბიბლიოთეკაში – არსებობენ ისეთი საჯარო მოხელეები [lol], როგორებიც არიან კონტროლიორები და “მეტროს ქალები”. მათ ალბათ არ სჯერათ, რომ მე სკოლის მოსწავლე ვარ და ყოველთვის მთხოვენ პირადობის მოწმობის ჩვენებას…

მოკლედ, დავრჩი უბიბლიოთეკოდ. თუმცა, თუ თბილისში არსებულმა ერთმა დაწესებულებამ მაინც დაიწყო პროფესიონალურად მუშაობა, ეს ძალიან კარგია.

მაგრამ მერე ვინ იქეიფებს ერთი კვირა და ვინ აღნიშნავს 2-2-ჯერ დღესასწაულებს?!

ხო, კიდევ – ჩემს სკოლაში სწავლა იწყება 20 იანვარს, პარასკევს.

ჰმ.

და მერე ხალხს უკვირს ხოლმე, საიდან ამდენი ჩამოუყალიბებელი, არასრულფასოვანი კაციო.

და მერე ხალხს უკვირს ხოლმე, რატომ მოიყვანა კალათბურთელმა ცოლად 16 წლის გოგო, ისე, რომ ერთმანეთი არ უყვარდათო.

და მერე ხალხს უკვირს ხოლმე, რას გვიშვრება ეს მთავრობაო.

ჰმ.

რაც შეეხება დამკვირვებელს: ის კაცი მონაწილეებს ინსტრუქციებს გვაცნობდა  ძალიან დიდი აღტაცებით – როლში იყო შეჭრილი.  ყოველ ქცევის წესს თან აყოლებდა, რა მოუვიდოდა მის დამრღვევს და არც იმის დამატება ავიწყდებოდა, რომ მათ [ანუ დამკვირვებლებს, ალბათ] ჩვენთვის კარგი უნდათ და ა. შ. და ა.შ. მე ძაალიან ბევრ ოლიმპიადაზე ვარ ნამყოფი ამდენი წლის განმავლობაში და უკვე ზეპირად ვიცი, რომ შტრიხკოდი არ უნდა დავაზიანო; არ უნდა ვილაპარაკო; არ უნდა გამოვიყენო მობილური ან რამე მსგავსი მოწყობილობა; არ უნდა გადავიწერო სხვისგან; არ უნდა გამოვსახო ნაშრომზე რაიმე სახის საიდენტიფიკაციო ნიშანი; არ უნდა გადავკეცო პასუხების ფურცელი… ან რა ცოდნა სჭირდება?! ლოგიკურია.

მოკლედ, არ მიყვარს, როცა ვისმენ იმას, რაც ძალიან კარგად ვიცი [აღიარებები გამონაკლისია, რა თქმა უნდა] და ამიტომ ვუყურებდი დაფას და არა – იმ კაცს. თუმცა, მაინც აღვიქვამდი, რასაც ამბობდა. ჰოდა, უეცრად მეკითხება, რატომ არ მისმენო. მე კი სრულიად მშვიდად ვუპასუხე [ და აი, ის ორი სიტყვაც!] : “ყველაფერი ვიცი”.

ამის შემდეგ ყოველი მესამე წინადადების ბოლოს მეუბნებოდა, შენ ალბათ იცი ესო. მეც ვპასუხობდი: “კი, ვიცი”. ძალიან სასაცილო იყო, :დ.

ეს ამბავი კი იმით დამთავრდა, რომ ნაშრომების ჩაბარებისას ყველა ბავშვს უსურვა წარმატება, მე – არა. ასე გადამიხადა დამკვირვებელმა სამაგიერო იმისათვის, რომ ყველაფერი ვიცი [:D].

ყველაზე ხშირად დასმული კითხვა: – თუ აღარავინ მუშაობს, როგორ არსებობთ?

ყველაზე ოპტიმალური პასუხი: – რა თქვენი საქმეა?!

არსებობს ერთი დიდი უბედურებაც. ერთ-ერთი წიგნის ფურცლებიდან მახსოვს – ადამიანს შეუძლია მოიგერიოს შეურაცხყოფა, მაგრამ ვერაფერს გახდება თანაგრძნობასთანო. მთლად ასეც არაა, მაგრამ თუ თანაგრძნობასაც ისევე მოექეცი, როგორც შეურაცხყოფას, იქ იწყება ყველაფერი – ხალხის თავებში შენ ყველაზე დიდი და გამოუსწორებელი ამპარტავანი ხარ. მათი თანაგრძნობა კი თურმე სულაც არაა ყალბი, ფორმალური და სნობური. მაგრამ, მე უკვე გადავწყვიტე და ვწერ:

თუ აქამდე არ გაინტერესებდი და არ მაინტერესებდი, რატომ გაინტერესებ ახლა და გინდა, მეც მაინტერესებდე, ანუ გისმენდე? როგორც მახსოვს, ჯერ ჯეკპოტი არ მომიგია.

ამაზე ბევრს არ ვფიქრობდი, მაგრამ როცა ახლობელთან ვთქვი, რომ ერთი ადამიანი პროფესიონალურ რჩევებს მაძლევს რაღაც საკითხთან დაკავშირებით, მან მკითხა “იცის?” და ამ კითხვამ ძალიან ცუდად იმოქმედა ჩემზე. კი, იცის… მერე მთელი ღამე ვფიქრობდი, გააკეთებდა თუ არა იმავეს, რომ არ იცოდეს, რა ხდება ჩემ თავს.

ერთი ფაქტიც აშკარაა – ხალხი მოითხოვს, რომ შენ ყოველთვის თვალცრემლიანმა იარო, აღარ ისწავლო, დაანებო თავი ყველაფერს და გახდე სენტიმენტალური პესიმისტი, რომელსაც ყველა გარშემომყოფის მხარი სჭირდება, რათა თავი დაადოს და გულამოსკვნილმა იტიროს. მათ არ უყვართ ძლიერი პიროვნებები და მათდამი არსებულ ნეგატიურ დამოკიდებულებას გაკვირვებით გამოხატავენ: “როგორ, სულ არაფერი ეტყობა!”

მოკლედ: ადამიანებს მარტო სხვის საქმეში კი არა, სხვის უბედურებაში ქექვაც უყვართ. და რაც არ უნდა სასაცილო იყოს – სინამდვილეში ფეხებზე ჰკიდიათ.